.jpg)
Twee ronden fietsen we samen. In totaal moesten we zes ronden fietsen van dertig km over glooiend parcours. Na 65 km kwam Thijs Koelen hard voorbij rijden. Het eerste gedeelte heb ik mij bewust ingehouden en ik was er klaar voor om ook harder te fietsen. Ik kon mij goed aanpassen aan het tempo van Thijs. De Tsjech moest gelijk lossen. Ongeveer 10 kilometer later reed Thijs helaas lek. Ook ik baalde daarvan omdat we met z'n tweeën het tempo goed hoog zouden kunnen houden. Nu lag ik plots alleen aan kop en moest ik zelf het tempo hoog houden. Overigens lukte dat goed. Elke ronde stond mijn vriendin Marieke klaar om sportdrank en/of -gel aan te geven.
Na 5.03 uur fietsen mocht ik de fiets ruilen voor de loopschoenen. In het parc-fermé werd mij verteld dat ik tweede lag met één minuut achterstand. Huh?! Ik weet zeker dat niemand mij had ingehaald, dus hoe kan dat nou. Die atleet moest verkeerd hebben gereden. Met het oog dit even aan hem duidelijk te maken begon ik te snel aan de afsluitende marathon om hem bij te halen. Na zes kilometer had ik het gat gedicht. Hij bleef beweren dat hij geen fouten had gemaakt. Na een (sanitaire) pitstop op negen kilometer moest ik weer in de achtervolging op deze atleet. Na kilometer twaalf heb ik hem niet meer teruggezien.
Maar dan moet dus het zwaarste gedeelte nog komen. Kilometers lang alleen op kop met enkel een fietser voor je met het bordje '1. Mann' op zijn stuur. Het loopparcours stuurde ons door bos- en parkpaadjes die door de regenval erg drassig waren. Samen met het glooiende karakter bepaald niet geschikt om een snelle marathon op te lopen (als dat uberhaupt al lukt na 3,8 km zwemmen en 180 km fietsen). Voedingsplan werkte prima. Powerbar drank en gels tot aan de laatste ronde. Niet afhankelijk zijn van de organisatie, maar zelf meenemen in een 'flesjesbelt'. In de laatste ronde bij elke post cola pakken. In het tweede deel van mijn marathon kwamen ook lopers van de halve triatlon op het parcours zodat mij af en toe daar aan kon optrekken of naartoe kon lopen.
Heel veel pijn, heel erg koud .... maar dolgelukkig.
De winnaar was, op papier, vooraf al bekend Niclas Bock: wereldkampioen triatlon < 23 jaar. Verder nog wat sterke jonge Duitsers die op deze afstand waarschijnlijk ook voor mij eindigen. Maar sport blijft onvoorspelbaar, dus gewoon proberen.
Das Schwimmen war Krieg. Tien goede zwemmers in één baan. Ik had een redelijke start en was als derde, na 50 m, aan de overkant. Bij dat eerste keerpunt kwam ik wel onder de overige zeven atleten in onze baan. Daarna wel de overige 450 m redelijk vrij kunnen zwemmen. Als vijfde uit het water en op de fiets.
Zo hard mogelijk naar de atleten voor mij proberen te fietsen, maar het gat naar de nummers 2 en 3 op dat moment kreeg ik net niet dicht. Met nog vijf kilometer haalde Jan Roelf Heerssema samen met een atleet uit Bocholt ons bij.
Het lopen ging goed. De 6 km op een vlak tempo gelopen. Het gat naar de podiumplaatsen kon ik niet meer dichtlopen en langzaam liep ik weg van de nummers 5 en 6.
Leuke wedstrijd, mooi weer. Lekker hoor!
Oke, oke ... het zijn natuurlijk niet de topwedstrijden waaraan ik heb deelgenomen, maar toch heb ik tot nu toe vier podiumplaatsen gehaald in vier wedstrijden.
Zo ook afgelopen zondag in Enschede: de Rutbeektriatlon. Ik moet nog voorzichtig zijn met mijn knie, dus na de kwarttriatlon van vorige week nu een 1/8.
Een half uur voor de start knapte de versnellingskabel van mijn voorderrailleur. Was even een stressmomentje. Daardoor geen tijd meer voor warming-up, maar ik kon wel gewoon meedoen na de reparatie.
De gehele 750 m bij Cornelis Scheltinga in de voeten gezwommen. Meer zat er niet in. Op de fiets in het begin tempo gereden tot we bij de kop van de wedstrijd waren. Daarna zakte het tempo flink terug. Het zou dus worden beslist tijdens het lopen.
Tot ongeveer 3 km kon ik mee in het tempo van Cornelis, daarna moest ik het 15 jaar jongere en 20 kg lichtere talent langzaam laten gaan. Aan de streep was het verschil 13 seconden.
Volgende afspraak is in Vreden (D). Daar staan een aantal Duitse topatleten aan de start. Op papier wordt daar geen podiumplaats verwacht, maar ik ga proberen om de goede score tot nu toe voort te zetten.
Heel boeiend en leuk concept waar ik al een aantal jaar aan mee wil doen. De tijd om elke dag naar het Oosten te reizen was telkens een te hoge drempel.
Nu ik dichterbij woon was de gelegenheid er om mee te doen. Maar deze eerste deelname is er niet een om over naar huis te schrijven. Dan maar in een blog.
Maandag: de proloog.
Tijdrit op de fiets van ongeveer 10 km. Ongeveer 20 min. voor de start knapte in mijn achterwiel een spaak met direct een bijbehorend slag in het wiel. Doorrijden met dit wiel kon niet. Een aantal atleten was niet zo vriendelijk om hun achterwiel uit te lenen en voor een aantal was dit praktisch niet mogelijk omdat ze immers zelf nog moesten fietsen. Eén minuut voor de start had ik toch een wiel. Snel wisselen, maar ik was te laat voor de start. Gewoon mijzelf in de startrij genesteld en hopen dat ik niet gediskwalificeerd zou worden. De tweede plaats in het rijtje van tourdeelnemers viel mij achteraf niet tegen.
Dinsdag: aqualon (oftwel zwemmen, lopen, zwemmen)
Zwemmen ging goed, bewust ingehouden om hard te kunnen lopen. Ik zag dat ik aan de leiding ging, maar nadat ik uit het water was geklommen, zag ik zo'n 6 atleten voor mij lopen. Hoe kan dat nou? Letterlijk en figuurlijk de weg kwijt. Doordat ik daar over aan het nadenken ging, vergat ik de rondjes op de atletiekbaan te tellen. Achteraf 50 m teveel gezwommen en 400 m teveel gelopen.
Woensdag duathlon (oftewel hardlopen, fietsen, hardlopen)
Natuurlijk weet ik dat je op deze afstand (3, 11, 2 km) beter niet van schoenen kan wisselen. Maar ik heb niet de beschikking over speciale schoenadapters. De jongens die voor mij eindigden wel. Na de eerste wissel kon ik op de fiets nog aansluiten bij de eerste groep, maar tijdens de tweede wissel verloor is teveel tijd om nog aan de kunnen sluiten. Als 5e gefinished. In het klassement wel opgeschoven van plaats 5 naar 3.
